Duszę się, kiedy wracam do domu. Przez pierwszą, czasem dwie pierwsze noce. Jestem z miasta, ale małego, w dodatku mój dom znajduje się na przedmieściach, a rejon jest uznawany za względnie czysty. Także różnica jakości powietrza, między miejscem w którym obecnie mieszkam, a tym w którym się urodziłam i robiłam wiele innych rzeczy - dodam, że w punktu wiedzenia astmatyka – jest znaczna. Żeby nie użyć słowa kolosalna, bo nie podoba mi się jego architektura.
Wróciłam w czwartek. Wczoraj już mogłam otworzyć okno, chociaż dalej trochę bolą mnie płuca. No tak, płuca nie bolą, moja mama tłukła mi to do głowy od kiedy byłam w stanie cokolwiek zrozumieć i zaczęłam się skarżyć na trudności losu. Nadal mi wszystko
jedno, opłucna, cokolwiek, nie ważne. Tak mi zostało, wciąż uważam, że słowo
ból jest akuratne na opisanie prawie każdej nieprawidłowości. Kłuje, piecze,
uciska – jakbym miała zastanawiać się nad definicją wszystkich tego typu
określeń, a później jeszcze je dopasować, wybrać odpowiednie. Nie, to by mi
zajęło wieki. Nie wiem, jak ci wszyscy ludzie robią to tak automatycznie.
A więc zmierzałam do tego, że powietrze jest bardzo świeże
na zewnątrz. I jest cicho. Słychać jakieś drobne, dziobate zwierzęta, nigdy
specjalnie nie znałam się na gatunkach ptaków. I co parę minut jakieś
pojedyncze samochody, droga przy której mieszkam stała się dość nieruchliwa w
ciągu ostatniej dekady. Kiedyś miała status drogi wojewódzkiej, lata temu, co
było dziwnym pomysłem biorąc pod uwagę jej kameralną szerokość. Później w 1999
województwo o bardzo ładnej nazwie przestało istnieć, wchłonięte przez dwa
inne. Droga jeszcze parę lat była intensywnie użytkowana, ale z czasem ludzie
przestali z niej korzystać jako z drogi przelotowej. Nasze dwa Ś.P. koty
chciałyby dożyć tych czasów.
Nie będę wstawiać tu opisów krajobrazu w tolkienowskim
guście, żeby nie zniechęcić Was już w pierwszych postach, chociaż sama jestem
ich ogromną fanką, nie ominęłam żadnego wiersza. Ale skoro powiedziałam już
parę zdań o moim mieście, szkoda nie dołożyć kilku kolejnych. Zielono-szare – kiedyś,
po kolejnej analizie tego co o nim myślę, jak je widzę, stwierdziłam, że tak mogłabym
je opisać w wielkim skrócie. Może nie do końca takie jest teraz, ale takie było
kiedy zaczynałam szkołę, taki obraz utkwił mi w głowie i tak prawdopodobnie już
zostanie.
Parę godzin później. Przyjechała do mnie JJ i skończyłam
z nią oglądać Pink Floyd The Wall. Zaczęłam wczoraj w nocy, ale przerwałam po
paru minutach. W toku naszej przygody z kinem utworzyłyśmy z siostrą specjalną
kategorię „tych filmów”. W tę kategorię wpisywała się do dzisiaj Ściana. Trudno
mi w tej chwili określić, jak dawno sięga geneza ów kategorii, zwłaszcza, że
utworzyłyśmy ją z siostrą niezależnie. Musiała powstać w czasach, kiedy powszechne
stało się oglądanie filmów online, czyli w moim przypadku było to gdzieś na
początku gimnazjum. I ja i siostra przez to ułatwienie dostępu do filmów
zaczęłyśmy czytać więcej recenzji filmów, niż byłyśmy w stanie ich oglądnąć. W
pewnym momencie zorientowałyśmy się, że obie wyodrębniłyśmy kategorię filmów,
których jeszcze nie widziałyśmy, chcemy je zobaczyć, ale są na tyle
specyficzne, że ciężko nam się za nie wziąć. Co to znaczy specyficzne? Trudne,
czasem zbyt ambitne, czasem jakieś bardzo niszowe, psychodeliczne,
alternatywne, czasem po prostu odstręczał nas ktoś z obsady. Filmy które chciałyśmy zobaczyć, bo wiedziałyśmy że są
prawdopodobnie bardzo dobre, ale miały w
sobie jakiś element, przez który kilkukrotnie odkładałyśmy seans w czasie.
Czytałyśmy wiele ich recenzji, widziałyśmy trailery, czytałyśmy komentarze pod filmami,
a zapytane o nie mogłyśmy opowiedzieć o czym są, mimo że ich nie widziałyśmy. Nazwałyśmy
je później „tymi filmami”, a zobaczony wreszcie „ten film” wypadał z kategorii.
Ciekawa jestem, czy inni ludzie też mają własny zbiór „tych filmów”.
Dlaczego moje miasto jest zielono-szare? Nie trudno się
domyślić, nic twórczego tu nie wymyśliłam. Często określa się miasta jednym z
tych przymiotników. Zielone miasta – dość oczywiste - takie w których jak sama nazwa wskazuje dobrze
rozwinięta jest zieleń miejska, są czyste, przyjazne dla rodzin z dziećmi. Szarymi
określa się najczęściej te uprzemysłowione, zatłoczone, zaśmiecone, z wielkimi
blokowiskami. Moje miasto miało (zwłaszcza kiedyś) trochę z obu tych określeń, taka
drobna sprzeczność, że część wspólna wyrażeń rozłącznych nie jest zbiorem
pustym. Czy jest zielone – jest, jak wszystkie małe miasta, a dodatkowo w moim
efekt ten jest spotęgowany dość trudnym ukształtowaniem terenu. Pełno tu
wyniosłości, wzgórz, wąwozów, skarp, podmokłych terenów, przez co w samym
centrum można znaleźć kilka „dzikich” miejsc, których nie opłaca się
gospodarować pod cokolwiek. Dlaczego szare – to ewidentnie zostało mi z czasów
dzieciństwa, którego wczesny okres przypadał na lata ’90 i początek XXI w.
Pamiętam masę rozsypującego się betonu. Liczne ulice (głównie te poboczne)
wyłożone wielkimi betonowymi płytami, betonowe blokowiska z wielkiej płyty w
centrum miasta, nieopodal kilku-skrzydłowy szpital w podobnym guście, a pomiędzy
należącymi do niego pawilonami drogi, chodniki i miejsca parkingowe z
betonowych płyt. Niekryty basen, którego okres świetności przypadał na lata
’60, a w czasach, które ja pamiętam był odrapaną, sypiącą się betonową dziurą,
na dnie której było jeszcze więcej betonu w kilku mokrych miejscach
porośniętego pałką. Betonowe boiska do koszykówki na które mój naście lat
starszy brat chodził grać w kosza. Michael Jordan był wtedy idolem wielu
dzieciaków. Wszechszarość potęgowała jeszcze muzyka, z którą miałam do
czynienia za sprawą starszego brata i jego znajomych. Był to głównie rock,
alternatywa, metal, grunge, którego fala zalała świat po wydaniu w ’91 przez
Pearl Jam i Nirvanę dwóch genialnych płyt – „Ten” i „Nevermind”; dotarła też
finalnie do Polski i swoje żniwa zbierała jeszcze na początku XXI wieku. Z
czasem szary beton zaczął znikać, płyty na drogach zastąpił asfalt, ruiny basenu
zrównano z ziemią i na ich miejscu wybudowano nowy basen, na boiskach położono
nowoczesne, kolorowe nawierzchnie, elewacje bloków też zyskały nowe życie. I mimo,
że sporo z tej dawnej szarości gdzieś tam zostało wchłonięte w toku napływu funduszy
do rejonu, to dla mnie moje miasto zostanie już takie, jakie je widziałam dawniej. Czy w ogóle lubiłam ten mój obraz miasta, trochę subiektywny, trochę obiektywny? Powiem tylko tyle, że do dzisiaj moje ulubione kolory to zielony i szary.
Przeczytałam mój post przed wrzuceniem go tutaj. Może od razu wyjaśnię, że JJ i moja siostra to dwie różne osoby, z tekstu nie wynika to jasno.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz